Oi letila zozulechka hori ponad sela

Oi letila zozulechka hori ponad sela,
Chohos nashi shynkarochka sumna, nevesela.
Chohos nashi shynkarochka sumuye, sumuye,
Vona svomu shynkarevi smertonku hotuye.
Pishov shynkar molodenkyi na druhyi shenk pyty,
ia shynkarka-hospodarka toporec hostryty.
Nahostryla, nahostryla ta i barzo poklala,
ia vna svomu shynkarevi pravdu ne skazala.
Pryishov shynkar molodenkyi ta i siv kolo stola:
– Davai, myla, yisty-shyty, bula by-s zdorova!
Dala myla yisty-pyty, vzyala si svaryty.
– Utikaimo, pani-brate, tu si hotyat byty!
Oi tikaimo, pani-brate, do tretoyi haty,
A nai shynkar z shynkarkoyu ta i lyahayut spaty.
Oi lih shynkar na lizechko, a vna na prypichku,
A yak shynkar tverdo zasnuv, zasvityla svichku.
Svichka bula voskovaya, zachala palaty:
– Dopomahai, syakyi-takyi, shynkarya rubaty!
Oi zatyala dvichi v plechi, ia dva razy v hrudy,
Dytynka si probudyla: ia shcho z toho bude?
Dytynka si probudyla, a ona si zlyekla,
Bez chobitka, bez fartushka do matinky vtekla.
Prybihaye do matinky: "Puskaite do haty,
Pryishly lyahy-haidamahy shynkarya rubaty!"
Maty bula zdohadlyva ta i si zdohadala:
– Breshesh, suko, breshesh, donyu, – sama-s porubala!
Za shynkarem-orendarem otec-maty plache,
Za shynkarkov-orendarkov chornyi voron krache.