Oi koby ya bula znala, shcho idesh na panshchynu

Oi koby ya bula znala, shcho idesh na panshchynu,
Ya by bula ty zvaryla u hornyatku chyru*.
Koby ya bula znala, shcho v travu zelenu**,
Ya by bula ty zvaryla rybku nesolenu.
Oi koshu z ya, oi koshu z ya, tak yak druhi kosyat,
Chuzi zinky yisty nesut, moya ne vynosyt.
Oi koshu z ya, oi koshu z ya – vze sonce v obida,
Ta nadiishla popry mene blyzenka susida.
– Oi susido-susidyce, zroby moyu volju,
Poverny tam ta zbudy tam nehidnuyu moyu!
Oi koshu z ya, oi koshu z ya ta i posered lana,
[Oi] nadiishly popry mene ta i dva otamany, (2)
A meni si pryvydilo, shcho to shtyry pany.
Oi koshu z ya, oi koshu z ya vze po konec haiku,
Ta vitnu si na mylenku tonenku nahaiku.
Idu sobi hayem-krayem ta i sobi tolkuyu:
– Chy mayu, ti, bido, byty, chy ti podaruyu?
Yak ya budu tebe byty, budesh hovoryty:
"Pobyla mni lyha dolya, ne mozu hodyty!"
Pryishov ze ya ta dodomu, vzyav dveri vhylyaty,
A nehidnaya si vzyala z posteli rushaty.
– Oi chomu z ty, moya myla, tohdy ne topyla,
Ta yak tebe blyzenkaya susida budyla?
– Oi tomu ya, mii mylenkyi, tohdy ne topyla,
Nema zamkiv kolo dverei, hatu-m ne lyshyla.
– Chomu-s tohdy ne topyla, yak tovary ishly?
– Buly drova na drovitni, do haty ne vviishly.
– Chomu-s tohdy ne topyla, ta yak zorya ziishla?
– Bihla voda popry hatu, do haty ne vviishla.
Nicho, nicho, mii mylenkyi, ya budu palyaty,
Oi idy z ty ta vnesy z ty vodyci do haty, (2)
V opivnochi, v try hodyny, budesh vecheryaty!
Pishov ze ya po vodycyu ta i z konovochkamy,
Zdybayusya z bratykamy ta i iz sestrychkamy.
– Chy chuly vy, ridni brattya, ta i vy, ridni sestry,
Shcho shche nyni ne obidav, mushu vody nesty?!
– Nicho, nicho, nash bratyku, shcho nesesh vodycyu,
Koly mayesh na podvir’yu ladnu molodycyu.
Pryishov ze ya do hatyny, siv ta i zadumavsya,
Ta i na bidu, ta i na lyho lih ta i izdrimavsya.
Nehidna si utishyla ta i v pechi zallyela,
Ta i vylizla na pich spaty, kozuhov si vkryla.
Oi bo splju ya, oi bo splju ya ta i ne dosyplyayu,
Mylenkaya yak uchula ta i ruchkov mahnula,
Ta yak spala, tak zbrehala, yak by prybahnula.
– Bula v tebe, mii mylenkyi, vecheronka hidna.
Koly pryishla ta i izzila kitochka susidna.
– Oi choho ty, moya myla, ta taka proklyata,
Shcho ya ne mav sorochechky na rizdv’yani svyata?
– Nicho, nicho, mii mylenkyi, to naprotiv posta,
Ta ye v mene shche na podi tyh veretin dosta.
A za rochok, pochynochok***, a za dva-m zmotala,
Dyakui bohu, mii mylenkyi, shcho-m ti si distala!