Chy ty, divchynonko, ne chuyesh, yak plachu

– Chy ty, divchynonko, ne chuyesh, yak plachu?
Vyidy, holubonko, nai tya hot pobachu!
Zaspokii sercyu svoyemu – pryyatelevi virnomu!
Vze luna davnenko v hmarah sya kupaye,
Vze viz ranenka hutko dosyahaye.
Ah, vyidy z toyi haty,
Ne dai my tutka vmyraty!
Ah, vyidy, mylenka, bo taky tut zhynu,
Budut ljude znaty, shcho ljublju divchynu,
I roznesut toye po seli,
Shcho-m cherez tebe v mohyli!
– Ne chekai, mylenkyi, ne vyidu ya z haty,
Tam vitrec zymnenkyi, ne puskaye maty.
Dodomu, mii mylenkyi, idy,
A zavtra z svatamy pryhody!
Ale yak ze bude, ya ne mayu vina!
Chy pozvolyt tato bahackoho syna
Z bidnov syrotov zluchyty,
Ah, ne budem vraz zyty!
– Ne pytai, mylenka, shcho my naidorozche,
Bo z tvoho serdenka ne uchynyat hroshi,
Yak ne pohordysh ty mnoyu
Budem zyty z toboyu!
Oi yak stanem, stanem na shljubnim kuperci*,
Propade hore, shcho bulo na serci,
Zv’yazut nam ruchky stuloyu**,
Budem zyty z toboyu!