Krek

Tretii den kriz sutin masnu.
Tretii den bez spochynku i snu.
Ya zvyk do pisku i do holodu zvyk,
I v torbi u mene – vyno i chasnyk.
A pid sukno, mov pid lystya smerek,
Zaryto kyi krek.
Ya trydcyat dniv hovavsya v imli,
Yiv travu i spav na zemli,
Zbyrayuchy, mov danynu tyazku,
Kryhty koshtovnoho poroshku,
Yakyi, niby tini propashchyh dush,
Lezyt na hrebti Hindukush.
Ce smert shukaye moyi slidy,
Smert vyvodyt mene do vody,
I, doky ya z richyshcha merzloho p’yu,
Trymaye flyahu moyu.
Ya nis use, shcho i mav nesty,
Ya obiishov talibanski posty,
Distavsya mista, prodav telefon,
Pereishov tadzyckyi kordon,
I na p’yatu nich, hto by shcho ne kazav,
Pobachyv Rostovskyi vokzal.
Tam poperedu pohranci,
Sonce v travi, tuman na rici,
Dovhyi den, strokatyi bazar.
Lyshe b dovezty dodomu tovar,
I skynuty, yakshcho poveze,
Cyhanam iz ChTZ.
Ale smert chekaye na toho, hto ide.
Smert trymaye mene i vede.
Smert prokydayetsya vnochi
Na moyemu plechi...
...Tyhyi ranok, temnyi vahon.
Ce buv ostannii mii perehon.
Usi dorohy vely syudy.
Os micheni krov’yu sobachi slidy,
I vazko, mov korop u hlybyni,
Kulya sydyt u meni.

Dyhaty, dyhaty shcho b ne bulo,
Koly tvoya tyaha – yedyne teplo.
Zyttya vtrachaye svoyu vahu,
Koly vdyhayesh haryachu zahu,
Koly vydyhayesh solodkyi shchem,
Kuryachy synii elem.
Krov zatikaye v teplyi rukav.
Mene vse odno nihto ne chekav.
Kordon zachyneno na zamok.
I, ne vidhodyachy ni na krok,
Moya dusha, niby shchos chuze,
Tilo moye stereze.