Divycya

ishla divycya po vulyci
Ryp-ryp-slid pid chobitkamy.
Rum’yana yak polunycya
V hustci kosy koloskamy.

A za neyu snih nyshchechkom sobi ide, sobi ide.
I stezechku po slovechku do rozmovy klade.
ishla divycya po vulyci
Ryp-ryp-slid pid chobitkamy.

– Rozpovid meni, divchyno, hto ty i yak tebe zvaty.
De usya tvoya rodyna?
De tvii batko i de maty?
Rozpovid meni, divchyno, kudy idesh, kudy idesh.
Da u pletenii torbyni sho nesesh, sho nesesh.
Ya za tak ne odchepljusya.
Tak sho musysh odvichaty.

– Yak bahato budesh znaty tak na zavtra i roztayesh.
Im’ya moye take chudne. Skazu – ne zapam’yatayesh!
A usya moya rodyna to i ye ya sama.
Bo ni batechka ni nenky vze na sviti nema.
A torbyna – na hlibynu, bo v kysheni hryvnyu mayu.

– Chy pshenycya ne vrodyla, chy mukoyu ne rozzylas?
Chy iz pichchyu posvarylas, chy na drova poskupylas?
Chy v usomu vynna kurka shcho yayec ne dala,–
Sho ty hliba do praznyka ne spekla, ne znesla.
Chom idesh po chuzyh ljudyah? – odpovid meni na mylist.

– I pshenycya urodyla i mukoyu zapaslasya.
i kurka zara tak nesetsya yak she zrodu ne neslasya.
Ta ne znayu ya navishcho v tisti ruky misyt,
Yak za tuyu palyanycyu – lysh bulo b chym platyt.
Chob ce ya, yak hroshi mayu, ta i kolo pechi b tovklasya!