Lyudy

Lyudy metushatsya v poshukah tepla
V poshukah harchiv, vyna i kosmosu buttya
A ya stoyu tut ostoron i dyvljusya na ce
Yakoz ce povz mene vse, znachyt ne moye
Shukaite i truditsya, a ya tut postoyu
To sho vy tam znaidete, ya tut sobi znaidu

Stoyav, stoyav i sluhav viter i os vidchuv udar
Ya vpav na zemlju nemov trup, zhas sonyachnyi lihtar
A hto-to buv, ne znayu ya, nema na serci ran
Ale zdohady ye, shcho buv myslyvec za zyttyam
Chai bihaye i shukaye, a ya tut polezu
Vin zavzdy ne vstyhaye, a ya i ne spishu

Spustyvsya sylnyi viter z hir i hmary rozhanyav
Ranishe ya daruvav sebe, a potim des shukav
Ya buv bahato de, a de buv sam ne pam’yatayu
I shcho naishov vam ne skazu, bo dali shche shukayu
I tak use zytya shukayu ya ta i ne znaidu
A moze vze znaishov ta vse odno ya ne spishu