Ty ne vidchuyesh

Chom ty ne bachysh radoshchiv svitu?
Chom ty ne chuyesh ioho holosiv?
Chom ne hovayesh zinyci vid vitru,
Vid pylu i brudu, shcho letyat zvidusil?

Chiba ty zyvyi, yak ne znayesh bolju?
Chom ty ne znayesh, shcho take bil?
Navit yakshcho vin bude z toboyu,
Vin ni pro shcho ne rozkaze tobi.

Ni, vidchuttya dlya tebe – lysh slovo,
Ta ty znevazayesh slova vse zyttya!

Ty stanesh heroyem svoyeyi pisni,
Ty stanesh carem svoyih lysh mrii,
Bo v sviti ljudskomu ne znaidetsya miscya,
De ty b mih uzytys v lychyni svoyii.
Ty ne vidchuyesh...

De v tvoyih hrudyah b’yetsya
Soncya prominchyk, chy misyacya pyl?
De shukaty tvoye serce,
Naimenshyi hoch natyak na zalyshky kryl?

Syla vitru tobi ne znaioma
i polit ne torknuvsya oblychchya tvoho.

I ty ne vidchuyesh ni strahu, ni smihu,
Ty ne vidchuyesh ni horya, ni vtihy,
Ty ne zib’yeshsya zi shlyahu nikoly,
Bo shlyahu v tebe nema.

I ty ne vidchuyesh ni strahu, ni smihu,
Ty ne vidchuyesh ni horya, ni vtihy,
Ty ne vidchuyesh ni chasu, ni smerti,
Ty ne vidchuyesh, shcho mozesh pomerty.
Ty ne vidchuyesh.