Ta nema hirsh nikoho

Budu, budu, budu, budu bytysya –
Nema choho na mene tak dyvytysya!
Vse zyttya bez tata, vse zyttya bez mamy,
Dorohu probyvayu sam – kulakamy!
Ves svit proty mene, ya ves proty svitu.
Ya dam sobi rady – ne vchit mene zyty!
Ce hto tam krychyt: "Zaspokoisya, malyi"?
Ne lizte do mene, tomu shcho ya zlyi!

Ta nema hirsh nikomu oi yak tii syrotyni,
Oi nihto ne pryhorne pry lyhii hodyni.

I znovu ya pochynayu mahatysya –
Ne varto bulo do mene chiplyatysya!
Yakby ya probachyv naimenshu obrazu,
To b samopovahu vtratyv odrazu.
Chto meni kazatyme, shcho tak ne mozna,
Chai krashche dast hroshei – i tym dopomoze!
A vodu holodnu na mene ne lyi –
Ya ne oholonu, tomu shcho ya – zlyi!

Ta ne pryhorne batko, ta ne pryhorne maty,
A tilko toi pryhorne, shcho dumaye braty.

I koznoho razu, koly htos lize v dushu,
Stayu za sebe murom, bo tak stavaty mushu.
Tak biika za biikoyu, nemov krok za krokom.
Ta, chasom, moya zlist vylazyt meni bokom...

Oi naletily husy oi z dalekoho krayu,
Oi skolotyly vodu v tyhomu Dunayi.

Oi bodai ze vy, husy, oi z pir’yachkom propaly,
Oi yak my ljubylysya, teper perestaly.
Oi yak my ljubylysya, oi yak zerno v horisi,
A teper roziishlysya, yak tuman po lisi.
Oi yak my ljubylysya, oi yak holubiv para,
A teper roziishlysya, yak chornaya hmara.
Oi yak my ljubylysya, oi ryba z vodoyu,
A teper roziishlysya, yak brat iz sestroyu.