Vyhnanec

U tvoyii holovi zyve bahato ljudei,
U tvoyemu mozku – bahato dumok.
Ty ne bachysh sniv vze miliony nochei,
Ty boyishsya zrobyty zustrichnyi krok
V comu misti, shcho stalo nazavzdy nimym,
V comu sviti, shcho znovu do tebe ohluh.
Stavshy vsesvitom-v-sobi, ty stanesh nikym
Sered armiyi kloniv, shcho vtratyly ruh...

Pryspiv:
Svit zanadto banalnyi. Ty v nomu chuzyi.
Ty zanadto skladnyi, shchob tebe spryinyaly.
Kozen krok u bezodnyu vze zovsim ne tvii,
idy, dopoky tebe mirazi ne znaishly!

U tvoyii dushi – lysh poroznii pidval,
Vse, shcho bulo potribne, zabraly davno.
Te, shcho dosi lyshylos, nihto ne shukav –
Volju vtratyty vse. Ta tobi vse odno,
Ty znahodysh povitrya u blysku ochei
I svoye bozevillya v bezodnyah zinyc.
Ty u doli zabrav sotni tysyach idei,
Yih bezhluzdomu svitu teper poverny.

Pryspiv:
Svit zanadto banalnyi. Ty v nomu chuzyi.
Ty zanadto skladnyi, shchob tebe spryinyaly.
Zahovai u bezodni svii podyh nimyi,
idy, dopoky tebe mirazi ne znaishly!

Pryspiv:
Svit zanadto banalnyi. Ty v nomu chuzyi.
Ty zanadto skladnyi, shchob tebe spryinyaly.
Kozen krok u bezodnyu vze zovsim ne tvii,
idy, dopoky tebe mirazi ne znaishly!
Svit zanadto banalnyi. Ty v nomu chuzyi.
Ty zanadto skladnyi, shchob tebe spryinyaly.
Zahovai u bezodni svii podyh nimyi,
idy, dopoky tebe mirazi ne znaishly!