Introdukciya (Zorelev)

I viter viye vid stolit,
krylatyi, vilnyi i nespynnyi,
i vchyt svobody, tuhy vchyt
za chyms neznanym i nestrymnym.

I povtoryaye nam, prybytym,
u zryvah strachenyh namarne,
shcho vze niyak zyttya spynyty
i shcho zyttya – ce ne kazarma.

Vody zyvoho sribla povni, splyat krynyci lasky,
krynyci lasky vichnoyi, shcho muriv cyh ditknulas.
Vze bilshe lit hoda yih ne vbyraye v lavr porazky,
ni forumu marnot ne budyt metushlyvyi halas.

V cysterni nochi myyutsya maibutni zori ranku,
pohruddya soncya z hryvy polum’yam v muzeyi nochi.
Vze inii lit sriblyt ruyiny. Mov po lanci lanku,
povilnyi viter phaye hmary i cvili chas hljupoche.

Pleche v pleche zaplivshys tisno, idut kushchi hlodyny,
dzerela zeleni iz nadr zemnyh, de klekotalo
hvylne zyttya bazariv, de royilysya hvylyny.
Na cvyntar zolotyh monarhii hmary tin upala.

Knyazna ekstazy – nich vede slova kaminnym hayem
miz lavry, de z lystkiv plyve muzyka tayemnyche
i soloveiko, brat zori, pro smert sestry spivaye.
Trahichnyi viter na poroznii sceni svitu klyche.

De marmurovyi kin iz hryvy molokom zastyhlym
irzannyam tuznym nadaremne budyt dalni Troyi.
Z ochei heroyiv zerno dzobayut bezdushni shchyhli.

Zahodyt Zorelev za tin epohy zolotoyi.