Dovkolo stovbura

Dovkola stovbura kruzlyayemo.
Anu, buva, nazdozenem?
(Shcho coho vze ne bude – znayemo, prote – zyvem).
Takyi tvii smih meni zalyvystyi,
tak vin zahodyvsya – na plach.
Probach – za te, shcho ani visti
ne podavatymu. Probach.
Oto nevyterpu! Nedarom
sosnova dubytsya kora.
– Na horu – hochu! – Vnyz – i yarom!
– I shche pobrodymo? – Pora!

Na viky-vichni, na-ne-na...
– "vandeyeyu ne stan, sum’yatnyce"
movchyt, prytuzno-potaina.
I os nash dim – hnizdo leleche
v hoidlyvyh vitah etaziv,
i spohad solov’yem shchebeche
do zozulynyh vorozin.
Toi spohad moze nam prydatysya,
koly diide do rechencya.
– Nevze – navik? Tancyuye tacya
tikaye kraska iz lycya.
– A derevo – kruzlyaye vyhorom?
Vohnem vesilnym poinyalos!
Muzyk troyistyh chuty pryhry,
taky – zbulos!
Tuhymy kolamy kruzlyayemo,
use zbyvayuchys z nohy.
Svit vechoriye. My – svitayemo,
koly ni syly, ni snahy.