Rozprostorsya, dushe moya...

Rozprostorsya, dushe moya,
na chotyry tatami,
abo kulsya vid nahaya,
chy prykryisya rukamy.
Chai u tebe ye dvi mezi,
ta seredyna – spravznya,
marno, nevire, vorozyt –
moloda chy povazna.
Poseredyni – stovbur lit,
a obaboky – krona.
Poseredyni – vichnyi slid
(tin vorushytsya sonna).
Ni do neba, ni do zemli –
ne syahnuty nikudy.
Ne budite moyi zali,
lycemirni iudy!
Chy ne mriyav ya povsyakchas,
chy ne prah, yak pokuty,
shchob zakvitnuty promiz vas,
yak barvinok miz ruty.
Yak to snytsya meni zemlya,
na yakii lysh nochuyu,
yak meni nebesa bolyat,
koly yih ya ne chuyu.
Yak postav uv ochah mii krai,
niby stovp osiyannyi.
Kaze – synu, na smert stavai –
ty dlya mene kohanyi.
Toz prostorsya, dushe moya,
na chotyry tatami,
i ne kulsya vid nahaya,
i ne kryisya rukamy.