Sokil

Oi, na krutii hori stoyalo dva duba,
A popid horoyu zelenenkyi hai.
Ne plach, ne zurys, moya ljuba
Ne plach, ne rydai.

Oi, letily z polya sokoly dodomu
A toi, shcho poranyv kryla u boyu,
Ne zlyakavsya ni doshchu, ni hromu
Ta i siv u hayu.

Yak z-za toyi hory hmary naletily
Ta yak rozihralas nich horobyna
Pid tu pisnyu, shcho vovky zavyly
Sokil zasynav.

Nad krutoi horoyu, de stoyat dva duba
Vysoko u nebi sokoly kruzlyat
A v bairaci, v yaru bilya zruba
Dva kryla lezat.